DÍA DO LIBRO

Hoxe fixemos unha actividade diferente na biblioteca. Limos en voz alta o libro de "PÉTALA". Usamos o micrófono para que se nos escoitara ben e cada un de nós leu unha páxina.
Gustounos moito facer este tipo de lectura nun día tan sinalado como é "o día do libro".

Aquí podedes ver o fermoso libro que limos toda a clase de 1º de primaria. Recomendamos a súa lectura e que visitedes a miúdo esta estupenda biblioteca que temos no noso cole.

Gústame ler

2 de abril: Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil

2 de abril: Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil

Xa estamos no mes de abril, mes de moita celebración arredor do libro e a lectura.

Coma en anos anteriores, a IBBY (International Board on Books for young people) vén de editar o cartel conmemorativo do Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil, correspondente ao ano 2010 e no que reza o lema Un libro espera por ti; búscao!

Nesta ocasión, a responsable da ilustración é a debuxante Noemí Villamuza e o autor do texto é o escritor Eliacer Cansino, ámbolos dous españois e de recoñecido prestixo no ámbito da literatura que xa poden ler os máis novos.

Pódese ler a mensaxe nas catro linguas oficiais do estado e tamén en inglés.
Había unha vez
un barquiño pequeneiro,
que non sabía,
que non podía
navegar.
Pasaron unha, dúas, tres,
catro, cinco, seis semanas,
e aquel barquiño,
e aquel barquiño
navegou.
Apréndese a xogar antes que a ler. E a cantar.

Os nenos da miña terra entoabamos esta canción cando aínda ningún de nós sabiamos ler.

Xuntabámonos en roda na rúa e, disputándonos as voces cos grilos do verán, cantabamos unha e outra vez a impotencia do barquiño que non sabía navegar.

Ás veces fabricabamos barquiños de papel e poñiámolos nas pozas e os barquiños afondaban sen conseguir alcanzar costa ningunha.

Eu tamén era un barco pequeno fondeado nas rúas do meu barrio.

Pasaba as tardes nunha azotea mirando como o sol se poñía polo poñente, e albiscaba ao lonxe —non sabía aínda se ao lonxe do espazo ou ao lonxe do corazón— un mundo marabilloso que se estendía alén de onde alcanzaba a miña vista.

Tras dunhas caixas, nun armario da miña casa, tamén había un libro pequeneiro que non podía navegar porque ninguén o lía.

Cantas veces pasei pola súa beira sen decatarme de súa existencia.

O barco de papel, atoado no lodo; o libro solitario, oculto no andel tras as caixas de cartón.

Un día, a miña man, buscando algo, bateu co lombo do libro.

Se eu fose libro contaríao así: “un día a man dun rapaz rozou a miña cuberta e eu sentín que despregaba as miñas velas e comezaba a navegar”.

¡Que sorpresa cando por fin os meus ollos tiveron en fronte aquel obxecto!

Era un pequeno libro de pastas vermellas e filigranas douradas. Abrino expectante como quen encontra un cofre e ansía saber o seu contido. E non foi para menos.

Nada máis empezar a ler comprendín que a aventura estaba servida: a valentía do protagonista, as personaxes bondadosas, os malvados, as ilustracións con frases a pé de páxina que miraba unha e outra vez, o perigo, as sorpresas…, todo me transportou a un mundo apaixonante e descoñecido.

Desa maneira descubrín que alén da miña casa había un río, e que tras do río había un mar e que no mar, esperando levantar áncora, un barco. O primeiro ao que subín chamábase La Hispaniola, pero o mesmo daría que se chamase Nautilus, Rocinante, a nave de Simbad, a barcaza de Huckleberry, ….todos eles, por máis que pase o tempo, estarán sempre á espera de que os ollos dun neno despreguen as súas velas e lle fagan levantar áncora.

Así que… non esperes máis, estende a túa man, toma un libro, ábreo, le: descubrirás, igual que na canción da miña infancia, que non hai barco, por pequeno que sexa, que en pouco tempo non aprenda a navegar.

Eliacer Cansino
Traducción Ánxela Gracián

Animacion Infantil

View more presentations from carmenlara.

Día Mundial da Poesía

21 de marzo: Día Mundial da Poesía
Cada 21 de marzo celébrase o Día Mundial da Poesía. Esta conmemoración foi impulsada pola UNESCO no ano 2000 co obxetivo de recoñecer as actividades poéticas que se realizan nos diferentes países e promover a poesía como unha forma de cultura esencial.

Como explica a Directora xeral da Unesco:

• A diversidade poética brindanos outra maneira de dialogar.
• Permitenos descubrir que todos e cada un de nós, en calquera punto da Terra, compartimos os mesmos interrogantes e sentimentos.
• É una faceta da nosa liberdade, é a nosa humanidade.
• Por iso a poesía debe ocupar o lugar que lle corresponde nos programas de educación de calidade.
• O descubrimento dun novo poema constitue un acto de inmersión na lingua, pero tamén na emoción e na sensibilidade do outro, por más distante que se atope en términos xeográficos».

Este ano celebramos o centenario do nacemento do gran poeta Miguel Hernández por iso quero sinalar os seus libros de Poesía Infantil (do blog de poesía infantil i juvenil)

Tristes

(Miguel Hernández)

Tristes guerras

si no es amor la empresa.

Tristes, Tristes.

Tristes armas

si no son las palabras.

Tristes, Tristes.

Tristes hombres

si no mueren de amores.

Tristes, Tristes.

Día Internacional da Lingua Materna 2010

Que é o Día Internacional da Lingua Materna?_

É unha conmemoración que se celebra o 21 de febreiro de cada ano, unha data significativa que estableceu a Conferencia Xeral da Unesco en 1999, co obxectivo de promover o pluralismo lingüístico e a diversidade cultural. Ademais, busca impulsar o recoñecemento e a práctica das linguas maternas de todo o mundo e, en especial, as das linguas con menos falantes.

Transmisores da lingua e dos afectos

descárgao e difúndeo! (pdf en baixa resolución)

Propostas para o Día Internacional da Lingua Materna
1. Educa no respecto a todas as linguas
2. Transmite o valor da diversidade
3. Cultiva as linguas con menos falantes
4. Fomenta a aprendizaxe de linguas
5. Perde o medo a equivocarte
6. Déixalles aos teus fillos unha herdanza valiosa
7. Acolle as outras linguas que te rodean
8. Non lle peches a ninguén as portas da túa lingua
9. Practica o ecoturismo lingüístico
10. Fala tamén para os que están preto

Son o capitán da miña alma

Hoxe cúmprense vinte anos da liberación de Nelson Mandela ,despois de vinte e sete anos de prisión. Neses anos, Nelson Mandela, sentiuse fortalecido cos versos do poema Invictus de William Ernest Henley.

Entonces, para que serve a poesía ? Para iso serve , para aprender a vivir.

Que as aulas permitan o contacto coa linguaxe poética pode ser para moitos nenos e mozos condenados á fustración intima e ao fracaso social un xeito de eludir o abismo, unha oportunidade para o asombro e a ledicia , unha fuga , aínda que sexa transitoria, da súa desesperanzada experiencia cotiá
Juan Mata recollido en Antonio García Teijeiro, A poesía necesaria

Poesía para el pobre poesía necesaria
como el pan de cada día
Gabriel Celaya

Invictus


Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Invictus

Desde la noche que sobre mi se cierne,
negra como su insondable abismo,
agradezco a los dioses si existen
por mi alma invicta.

Caído en las garras de la circunstancia
nadie me vio llorar ni pestañear.
Bajo los golpes del destino
mi cabeza ensangrentada sigue erguida.

Más allá de este lugar de lágrimas e ira
yacen los horrores de la sombra,
pero la amenaza de los años
me encuentra, y me encontrará, sin miedo.

No importa cuán estrecho sea el camino,
cuán cargada de castigo la sentencia.
Soy el amo de mi destino;
soy el capitán de mi alma.

Contos para a paz

O vindeiro 30 de xaneiro celébrase o día da non-violencia e a Paz

e no blog "Soñando cuentos" fálannos deste sinxelo, pero magnífico conto:

FLON-FLON Y MUSINA

"-La guerra no muere jamás, hijo mío.

Sólo duerme de vez en cuando.

Y, cuando duerme, hay que

tener mucho cuidado para no

despertarla —suspiró su padre."

Un día chegou a guerra e separou a estos dos coelliños.
¿Volverán a xogar xuntos?.

Flon-Flon e Musina sempre estaban xuntos. Unhas veces xogaban na parte de Musina. Outras, xogaban na parte oposta, que era de Flon-Flon.
- "Cando sexa grande, casareime con Musina "-dicía Flon-Flon.
E Musina dicía: "Cando sexa grande, Flon-Flon será o meu marido".
Pero unha tarde, o pai de Flon- Flon, mentras lía o xornal, exclamou:-¡Malas noticias! Pronto chegará a guerra ...

Título : Flon-Flon y Musina
Escritora e ilustradora: Elzbieta
Colección: Los piratas Editorial: SM, 2001
Xénero: Contos
Tema: Fantasía
Personaxes: Animais - Coellos - Flon-Flon - Musina

Este libro trata de: Amizade - Guerras

Neste enlace podemos atopar varias propostas para traballar este conto (cortesía de Paco Abril):

http://www.gijon.es/Documentos/Departamentos/FMC/Proged/EXPOCUENTOS%20(FICHA%20DIDACTICA)/FLON%20FLON%20Y%20MUSINA.pdf

Conto: Negros e brancos

Autor e ilustrador: David McKee

Edicións Xerais

NEGROS E BRANCOS

David McKee é un escritor e ilustrador británico coñecido especialmente por ser o creador da serie ELMER, o elefante de cores inspirado na obra do pintor Paul Klee.

Esta historia cóntanos que hai moito tempo, todos os elefantes do mundo eran brancos ou negros, e odiábanse entre si. A guerra non tardou en estoupar e, durante tempo e tempo non se volveu a ver ningún elefante sobre a Terra. Ata que un día saíron da selva os netos dos elefantes amantes da paz ...

Un texto axeitado para reivindicar a paz, contra a intolerancia e o racismo, moi apropiado para introducir nas aulas a reflexión arredor da violencia e as súas causas.

Un poema de Gabriel Celaya

En Aulablog21 felicitan o ano novo con este poema de Gabriel Celaya que me gustou moito.

Educar es...

Educar es lo mismo
que poner un motor a una barca...
Hay que medir, pensar, equilibrar...,
y poner todo en marcha.
Pero para eso,
uno tiene que llevar en el alma
un poco de marino...,
un poco de pirata...,
un poco de poeta...,
y un kilo y medio de paciencia concentrada.
Pero es consolador soñar,
mientras uno trabaja,
que ese barco, ese niño,
irá muy lejos por el agua.
Soñar que ese navío
llevará nuestra carga de palabras
hacia puertos distantes, hacia islas lejanas.
Soñar que, cuando un día
esté durmiendo nuestra propia barca,
en barcos nuevos seguirá
nuestra bandera enarbolada.

Gabriel Celaya