Entro na biblioteca por última vez neste curso. Coloco os últimos exemplares e revistas .Quero pechar tamén o blog despois dunhas semanas de papeleo : memorias, actas, informes... É difícil para min pechar o blog este curso porque teño que despedir a NEVES , alma do blog e da biblioteca, a compañeira que sempre colaborou desinteresadamente, que compartía os meus soños . A ela adico o seguinte vídeo .
O blog da biblioteca do CPI Monte Caxado
30 de xuño de 2008
8 de xuño de 2008
2008.- XERAIS
Onte coñecemos os novos p r e m i o s para este ano:- MANUEL LOURENZO GONZÁLEZ.- O Xardín das Pedras Flotantes [novela]
- MAR GUERRA CID.- Xenaro e o misterio da mochilota verde [Merlín]
- MARILAR ALEIXANDRE.- A cabeza da medusa [CaixaGalicia]
Beizóns!
4 de xuño de 2008
Rover Spirit [ NASA ]Filme con ÉXITO
PRADOLONGOUn dos moi raros filmes rodados integramente en galego en toda a historia, está a demostrar que é posíbel, que se pode filmar unha película en galego e que, con esforzo, pódese distribuír e converterse en todo un éxito.
Segue o seu camiño por todas as vilas e cidades do país, con atrancos, pelexando cada espazo para ser exhibida, pero co apoio do público que, proxección a proxección, enche as salas(corenta mil espectadores).
Pradolongo está abrindo un camiño para o futuro, para outros filmes. "O cinema galego pode facelo: trátase de contar boas historias". Ignacio Vilar-director.
E,no outono, en Madrid, Euskadi, Cataluña e Francia.
[Ai!! Tiven tamén a sorte de traballar por estas terras que podes ver!]
Porque n o n t o d o v a n s e r l i b r o s . . .
"Quen puidera namorala", regravada para a banda sonora do filme.
AMIGO das ÁRBORES
No día do noso MEDIO,a historia de dúas baleas
emprendendo viaxe a través do mar
[barco de Greenpeace].
De novo, en Kalandraka.
Preocupémonos!
Os libros de galego saen á rúa
No mes de maio , quixemos achegar libros en lingua galega da nosa Biblio aos pais e nais. Nunha das portas da entrada colocamos cestas con libros para que libremente escollesen e lesen cos seus fillos e fillas.
Emocionounos ver aos pais entusiasmados coa proposta. Serviu tamén para charlar con eles das lecturas e de como espertar o gusta por ler .Recollemos as imaxes do Blog de infantil do noso cole, por certo, con mostras moi interesantes relacionadas coa lectura e coa aprendizaxe en xeral.
Visitádeo!
3 de xuño de 2008
E sempre AGUSTÍN
A. Fernández Paz inaugura a Feira do Libro en Ourense con PALABRAS PARA CAMBIAR O MUNDO:
"Todas as persoas necesitamos de historias, de soños, de palabras. Para entender o mundo e para entendernos a nós mesmos. Para soñar outras vidas, para loar todo o que a vida nos dá, para vencer o espanto da morte. É curioso: as vellas palabras de Cunqueiro volvémolas atopar hai pouco en boca do estadounidense Paul Auster ao recibir, hai agora dous anos, o premio Príncipe de Asturias: “Necesitamos historias case tanto coma o comer, e sexa cal sexa a forma en que se presenten –na páxina impresa ou na pantalla da televisión- resultaría imposible imaxinar a vida sen elas".
Coma o comer, como beber auga, xaora que si. As persoas non poderiamos vivir sen o alento da imaxinación e dos soños. E, aínda que unha boa parte desa sede, desa fame, a saciamos a través das múltiples pantallas coas que convivimos, non podemos esquecer que a orixe de todas as historias está nos libros. Pois os libros conteñen os soños, as paixóns, os medos, as risas: neles están a imaxinación, os sentimentos e experiencias das persoas, das que viven agora en calquera lugar do mundo e das que desapareceron hai moitos anos. José Ángel Valente escribiu, nun poema memorable, "el que da una palabra, da un don". Pois iso son os libros, ríos de palabras que se nos ofrecen con xenerosidade para axudarnos a aprender mellor o oficio de vivir."
"Todas as persoas necesitamos de historias, de soños, de palabras. Para entender o mundo e para entendernos a nós mesmos. Para soñar outras vidas, para loar todo o que a vida nos dá, para vencer o espanto da morte. É curioso: as vellas palabras de Cunqueiro volvémolas atopar hai pouco en boca do estadounidense Paul Auster ao recibir, hai agora dous anos, o premio Príncipe de Asturias: “Necesitamos historias case tanto coma o comer, e sexa cal sexa a forma en que se presenten –na páxina impresa ou na pantalla da televisión- resultaría imposible imaxinar a vida sen elas".
Coma o comer, como beber auga, xaora que si. As persoas non poderiamos vivir sen o alento da imaxinación e dos soños. E, aínda que unha boa parte desa sede, desa fame, a saciamos a través das múltiples pantallas coas que convivimos, non podemos esquecer que a orixe de todas as historias está nos libros. Pois os libros conteñen os soños, as paixóns, os medos, as risas: neles están a imaxinación, os sentimentos e experiencias das persoas, das que viven agora en calquera lugar do mundo e das que desapareceron hai moitos anos. José Ángel Valente escribiu, nun poema memorable, "el que da una palabra, da un don". Pois iso son os libros, ríos de palabras que se nos ofrecen con xenerosidade para axudarnos a aprender mellor o oficio de vivir."
28 de maio de 2008
Os 1 2 5 ANOS de Pinocho
CARLO COLLODI publicaba por entregas un serial infantil titulado Storia di un burattino, Historia dun monicreque.
Máis tarde, o seu editor apostou pola historia completa, e entón naceu unha das obras máis universais da literatura infantil.
Reeditouse 187 veces, traduciuse en case tódolos idiomas e adaptouse ao cine en infinidade de ocasións -a máis célebre, a realizada por Disney en 1940-; e a primeira edición do conto está valorada en nada menos que en 7.500 euros.
E é que Pinocho non só forxou unha iconografía da mentira recoñecible en todo o mundo, o alongamento do nariz; tamén rompeu un esquema moi ríxido nos contos: presentaba a un neno mentiroso e traste -quizais a proxección do propio Collodi-.
Tan rompedor resultaba este novo concepto que, incluso, en determinados países aplicouse a censura (EEUU).
Máis tarde, o seu editor apostou pola historia completa, e entón naceu unha das obras máis universais da literatura infantil.
Reeditouse 187 veces, traduciuse en case tódolos idiomas e adaptouse ao cine en infinidade de ocasións -a máis célebre, a realizada por Disney en 1940-; e a primeira edición do conto está valorada en nada menos que en 7.500 euros.
E é que Pinocho non só forxou unha iconografía da mentira recoñecible en todo o mundo, o alongamento do nariz; tamén rompeu un esquema moi ríxido nos contos: presentaba a un neno mentiroso e traste -quizais a proxección do propio Collodi-.
Tan rompedor resultaba este novo concepto que, incluso, en determinados países aplicouse a censura (EEUU).
25 de maio de 2008
A educación segundo Einstein
Fago un percorrido polos andeis dos libros,atráeme un, cólloo: Albert Einstein, Mi visión del mundo , Tusquets Editores. Abro unha páxina ó chou, léoa, sinto a necesidade de compartila.Aí vai... traducida ao galego:
Non é suficiente ensinar aos homes unha especialidade. Con iso convértense en algoasí como maquinas utilizables pero non en individuos válidos. Para ser un individuo válido o home debe sentir intensamente aquilo ao que pode aspirar. Ten que recibir un sentimento vivo do fermoso e do moralmente bo. En caso contrario parécese máis a un can adestrado ca a un ente harmonicamente desenvolto. Debe aprender a comprender as motivacións, ilusións e penas das xentes para adquirir unha actitude recta respecto aos individuos e á sociedade.
Estas cousas tan preciosas lógraas o contacto persoal entre a xeración xove e os que ensinan, e non - polo menos no fundamental- os libros de texto.Esto é o que representa a cultura ante todo. Isto é o que teño presente cando recomendo Humanidades e non un coñecemento árido da Historia e da Filosofía.
Dar importancia excesiva e prematura ao sistema competitivo e á especialización en beneficio da utilidade, segrega ao espírito da vida cultural e mata o xerme do que depende a ciencia especializada.
Para que exista unha educación válida é necesario que se desenvolva o pensamento crítico e independente dos xoves, un desenvolvemento posto en perigo constantemente polo exceso de materias( sistema puntual). Este exceso conduce necesariamente á superficialidade e á falta de cultura verdadeira.
A ensinanza debe ser tal que poida recibirse coma o mellor regalo e non coma unha amarga obriga.
Educación para unha independencia no pensar
Non é suficiente ensinar aos homes unha especialidade. Con iso convértense en algoasí como maquinas utilizables pero non en individuos válidos. Para ser un individuo válido o home debe sentir intensamente aquilo ao que pode aspirar. Ten que recibir un sentimento vivo do fermoso e do moralmente bo. En caso contrario parécese máis a un can adestrado ca a un ente harmonicamente desenvolto. Debe aprender a comprender as motivacións, ilusións e penas das xentes para adquirir unha actitude recta respecto aos individuos e á sociedade.
Estas cousas tan preciosas lógraas o contacto persoal entre a xeración xove e os que ensinan, e non - polo menos no fundamental- os libros de texto.Esto é o que representa a cultura ante todo. Isto é o que teño presente cando recomendo Humanidades e non un coñecemento árido da Historia e da Filosofía.
Dar importancia excesiva e prematura ao sistema competitivo e á especialización en beneficio da utilidade, segrega ao espírito da vida cultural e mata o xerme do que depende a ciencia especializada.
Para que exista unha educación válida é necesario que se desenvolva o pensamento crítico e independente dos xoves, un desenvolvemento posto en perigo constantemente polo exceso de materias( sistema puntual). Este exceso conduce necesariamente á superficialidade e á falta de cultura verdadeira.
A ensinanza debe ser tal que poida recibirse coma o mellor regalo e non coma unha amarga obriga.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)